دوری ، لطیف ترین غم دنیاست
وقتی دورمی مانی ، ازآنکه دوستش داری
دل ...
چون تکه پارچه ی جامانده بر
سیم خاردارروزگارمیشود،
که حتی ،
نوازش نسیم هم پاره اش میکند.

ما را کبوترانه وفادار کرده است آزاد کرده است و گرفتار کرده است
بامت بلند باد که دلتنگیات مرا از هرچه هست غیر تو بیزار کرده است
خوشبخت آن دلی که گناهِ نکرده را در پیشگاه لطف تو اقرار کرده است
تنها گناه ما طمع بخشش تو بود ما را کرامت تو گنه کار کرده است
چون سرو سرفرازم و نزد تو سر به زیر قربان آن گلی که مرا خوار کرده است

عقل بیهوده سر طرح معما دارد بازی عشق مگر شاید و اما دارد با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت سر سربسته چرا این همه رسوا دارد در خیال آمدی و آینه قلب شکست آینه تازه از امروز تماشا دارد بس که دلتنگم اگر گر

از غم خبری نبود اگر عشق نبود
دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود

بی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود
این دایره ی کبود اگر عشق نبود

از آینهها غبار خاموشی را
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود

در سینهی هر سنگ دلی در تپش است
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود؟

بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود
دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود

از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟